Roger Garaudy – Kıyısız Bir Gerçekçilik Üzerine

Bu kitap sorunun can evine, oldum olası hep aynı şekilde kalmayan ve ancak yeni olguları hesaba katarak ayakta kalmaya devam edebilen gerçekçiliğin kaderine parmak basmaktadır. Örneğin yeryüzünü dümdüz sanan ve güneşi dünya çevresinde dolandıran kimselerin dünyaya bakışına bağlı kalan bir gerçekçilik nedir? Peki ya, gerçek üzerindeki daha yeni buluşlardan, görelilikten radarlardan, atomun yapısından haberi olmayan kimselerin dünyaya bakışına bağlı gerçekçilik? Yine de çok kere işte bu dogmatik gerçekçiliği gösteriyorlar bize. Yarının gerçekçiliği, hakkımızda yargı verecek insanlara uygun düşecek olan gerçekçilik, kimliğini, yalnız eski bir gerçekçiliğin kopyasına, hareketsiz modellere mi borçlu olacaktır?
—–
Dogmatik ölçülerin «gerçek» saymadığı her şeyi sistemli bir şekilde reddetmek, gerçekçiliği kuşa çevirmek, onu cılızlaştırmak olur ve özellikle sanattaki oluşumun temel sorunlarından birini, çoğunlukla dendiği gibi kültür mirası sorununu karanlıkta bırakır. Çünkü, bir yandan, tarihsel gerçeğin yarınki anlatımı olmayı göze alan eserleri reddederken, öbür yandan, Marksçı görüşte olduğu gibi, bir halkın kültür alanındaki mirasını savunmak nasıl mümkün olabilir? (Aragon’un Önsöz’ünden)

Roger Garaudy Kıyısız Bir Gerçekçilik Üzerine (Picasso, Saint-John Perse, Kafka); Aragon’un Önsözüyle; Çeviren: Mehmet H. Doğan; Aydın Yayınevi, İzmir.