En iyilerinden biri olan yerel müzeme sıkça giderim: Londra’da
National Museum. Bana giderek daha fazla öyle geliyor ki, birçok,
hatta belki pek çok ziyaretçi etrafındaki tabloları fiilen görmüyor
(düşünmeleri bir yana). Onun yerine ne yapıyorlar? Selfi çekmek.
İşlem basittir: Ünlü bir şaheserin önünde dur, cep telefonunun
ekranında tablo ile kendini bir hizaya getir, fotoğrafını çek ve devam
et. Selfi çeken kişinin bu manevra sırasında hiçbir noktada söz
konusu tabloyla yüzleşmesi gerekmez. Eylemlerinin koreografisini
gözlemleyince, kimin olursa olsun, ister Leonardo’nun, ister
Raffaello’nun, ister Michelangelo’nun olsun, bana resmin kendisinin
hiçbir önemi yokmuş gibi gelir. Resim jenerik bir Ünlü Şey haline
gelmiştir; selfi, onu çeken kişinin kısa süreliğine de olsa Ünlü Şey’le
aynı fiziksel mekanda olduğunu kanıtlamak için vardır. Bu yüzden
selfi hem bir kanıt biçimidir, hem bir tür yadigardır. Ama aynı
zamanda büyük sanat eserlerinin neden zahmete değdiğinin hiç
anlaşılmadığını da açığa vurur. Sanat eserleri birlikte görünülmesi
gereken şeyler değildir. Görülmesi ve üzerinde düşünülmesi gereken
şeylerdir. Modern narsisizmin kaleydoskopunda dönen görsel bilgi
kırıntısına dönüştürülmekten fazlasını hak ediyorlar.
Sanatcilar Yasamlari ve Eserleri Alfa Yayinlari
Dosya sayısı birden fazla olduğunda ilgili sayfadan indirin. (Download botunu hata verir)
UYARI! Bu sayfada yer alan e-kitaplar tanıtım amaçlıdır. Yasal olarak indirmiş olduğunuz dosyanın 24 saat içersinde silinmesi gerekmektedir; silinmemesi durumunda tüm sorumluluk size aittir.