Friedrich Wilhelm Nietzsche – İnsanca, Pek İnsanca

Güzelliğin ağır oku. -En asil güzellik türü bizi birdenbire çarpmaz, fırtınalı ve sarhoş edici saldınlarda bulunmaz (böyle bir güzellik kolayca nefret uyandırır); tersine en asil güzelli, neredeyse farkında olmaksızın yanımızda taşıdığımız, ağır ağır içe işleyen ve yine kimi zaman bir rüyada karşılaştığımız, ama en sonunda, uzunca bir süre yüreğimize özenle yerleştikten sonra, bize tamamen sahip olan ve gözlerimizi yaşlarla, yüreklerimizi tutkuyla dolduran türden bir güzelliktir. - Güzelliği görünce ne için yanıp tutuşuruz? Güzel olmak için: Güzellikle birikmiş epeyce bir mutluluk / kısmet olması gerektiğini tasavvur ederiz. - Ama bu bir yanılgıdır.